Po raz kolejny skorzystaliśmy z przychylności spółki PKP Polskie Linie Kolejowe SA dla organizacji społecznych kultywujących tradycje polskiego kolejnictwa. Tym razem jednak nie otrzymaliśmy nowych eksponatów, a elementy nawierzchni kolejowej pochodzące z modernizacji linii kolejowej Toruń Wschodni–Malbork. Przekazane śruby stopowe wraz z nakrętkami zostaną przez nas wykorzystane do poprawy stanu technicznego naszych torów ekspozycyjnych.
Dziękujemy!

ELEMENTY NAWIERZCHNI KOLEJOWEJ TRAFIŁY DO PAROWOZOWNI SKIERNIEWICE DZIĘKI DAROWIŹNIE

Poniżej przedstawiamy nasz tegoroczny rozkład jazdy. Zapraszamy – wstęp tradycyjnie wolny!

Na przełomie 2020 i 2021 r. łódzkie Muzeum Tradycji Niepodległościowych zwróciło się do nas z propozycją współpracy merytorycznej przy renowacji trzech historycznych krytych wagonów towarowych typu A2 obrazujących deportację tysięcy Żydów z getta łódzkiego do obozów zagłady w Chełmnie nad Nerem i Auschwitz-Birkenau. Stanowią one jeden z najważniejszych elementów ekspozycyjnych Stacji Radegast, unikatowego miejsca pamięci na dawnej stacji kolejowej getta łódzkiego – obecnie stanowiącego oddział wspomnianej na wstępie placówki muzealnej.
Renowacja wagonów odbyła się w ramach realizacji trwającego 17 maja 2021-31 grudnia 2021 r. projektu pt. Stacja Radegast – rewaloryzacja historycznych wagonów towarowych finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków Urzędu Miasta Łodzi. Naszą rolą tu było przeprowadzenie ekspertyzy historycznego stanu zachowania wagonów wraz ze wskazanie szczegółowego zakresu ich konserwacji oraz odtworzenia oryginalnej substancji obiektów. Za ten element współpracy ze strony naszego Stowarzyszenia odpowiadał jego członek dr Michał Jerczyński – historyk polskiego kolejnictwa.

Ciąg dalszy współpracy nastąpił 30 marca 2022 r., kiedy to gościliśmy w naszej Parowozowni ekipę realizującą zdjęcia do filmów edukacyjnych dla łódzkiej placówki muzealnej. W naszych wnętrzach sfilmowała ona sceny przyjazdu Józefa Piłsudskiego do Warszawy w listopadzie 1918 roku. Nakręcony u nas materiał był elementem jednej z czterech nowych filmowych opowieści o Łodzi. Scenariusze kolejnych będą dotyczyć wysiedleń łodzian w czasie II wojny światowej, buntów studenckich w czasach PRL-u i więzionych przy Gdańskiej 13 kobiet – żołnierek wyklętych.

11 marca 2022 r. Prezydent Miasta Skierniewice Krzysztof Jażdżyk rozstrzygnął konkurs dla organizacji pozarządowych zajmujących się m.in. kulturą oraz ochroną zabytków. W jego rezultacie otrzymaliśmy dofinansowanie w kwocie 20 000 zł z przeznaczaniem na poprawę stanu infrastruktury kolejowej przed halą wachlarzową. W tym roku kompleksowym pracom rewitalizacyjnym będą poddane tory oznaczone numerami 7 i 8.
Dziękujemy!

Jest to już tegoroczna druga przyznana naszemu Stowarzyszeniu dotacja – pierwszą dostaliśmy na renowację taboru od innego grantodawcy.

W ostatnich tygodniach, dzięki tradycyjnej już przychylności władz spółki PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., Zakład Linii Kolejowych w Krakowie, nasza kolekcja urządzeń SRK wzbogaciła się o elementy przekaźnikowych urządzeń srk typu PB pochodzące ze stacji Trzebinia. Poniżej przedstawiamy wygląd aparatury w przekaźnikowni, kiedy urządzenia jeszcze normalnie pracowały.

Poniżej zaś przedstawiamy opracowanie na ten temat przygotowane merytorycznie przez Rafała Undrę.

Trochę o systemie PB

Pragniemy zauważyć, że urządzenia tego typu charakteryzuje się wysoką funkcjonalnością, taką jak przebiegowe nastawianie zwrotnic, sekcyjne zwalnianie przebiegów, czy możliwość łatwego wybrania przebiegu wariantowego. Z tego względu system był dedykowany dla dużych stacji węzłowych, gdzie wykazuje się wysoką przepustowością. Przebiegowe nastawianie zwrotnic daje możliwość nastawienia całego przebiegu poprzez naciśnięcie tylko dwóch przycisków: początku i końca przebiegu, ew. dodatkowo przycisków wariantowych. Jest to tzw. wybranie przebiegu i możliwe jest niezależnie od tego, czy zależności pozwalają na jego nastawienie. Wybrany przebieg zostaje zmagazynowany i oczekuje na możliwość jego bezpiecznego nastawienia. Możliwe jest też wybranie przebiegu składającego się z kilku krótszych, niezależnie od liczby semaforów czy tarcz manewrowych stojących w środku głowicy, bez konieczności używania umieszczonych przy nich przycisków.

Obwody w systemie PB podzielone są na trzy grupy:

• wybierającą, związaną z automatyzacją nastawiania przebiegów;
• zależnościową, która odpowiada za bezpieczne prowadzenie ruchu;
• nastawczą, czyli obwody świateł semaforów i tarcz oraz obwody nastawcze (zwrotnicowe).

Obwody grupy zależnościowej składają się z fragmentów odpowiadających poszczególnym urządzeniom w terenie, przez co system nazywany jest też półblokowym, w skrócie PB. Opisanie działania całego systemu wykraczałoby daleko poza ramy niniejszego tekstu, ale pozwolimy sobie przytoczyć jedno z ciekawszych rozwiązań grupy zależnościowej:

Źródło: T. Mickiewicz, A. Zubkow, 1961, Przekaźnikowe urządzenia nastawcze typu półblokowego, WKiŁ, Warszawa

Przedstawiony powyżej obwód jest zbudowany geograficznie, tzn. odpowiada układowi torowemu stacji. Odpowiednio do rozmieszczenia urządzeń w terenie, są tu włączone zestyki przekaźników odpowiadających za realizację zależności, np. kontroli położenia zwrotnic (Kn+, Kn-) czy torowych poszczególnych odcinków izolowanych (JT, JZ), podobnie jak w obwodach sygnałowych w systemie E. Jednak zamiast przekaźników sygnałowych semaforów są tu włączone cewki przekaźników kontroli sekcyjnej. Jeżeli spełnione są wszystkie zależności, obwód zamyka się zgodnie z geografią przebiegu, szeregowo przez uzwojenia przekaźników KS odpowiadających poszczególnym sekcjom w drodze przebiegu. To z kolei powoduje zamknięcie, ew. utwierdzenie (w przypadku zbliżania się pociągu) poszczególnych sekcji. Osobom zainteresowanym działaniem całości systemu polecamy książkę: T. Mickiewicz, A. Zubkow, 1961, Przekaźnikowe urządzenia nastawcze typu półblokowego, WKiŁ, Warszawa.

Nieco historii

System PB trafił na sieć PKP na przełomie lat 50-tych i 60-tych XX wieku ze Związku Radzieckiego, gdzie występuje pod nazwą: marszrunto-relejnaja centralizacja. W wersji polskiej zastosowano radzieckie obwody grupy wybierającej i zależnościowej, czyli część logiczną systemu, natomiast obwody świateł, nastawcze i obwody torowe zastosowano analogiczne jak w urządzeniach przekaźnikowych typu E, które w tym czasie rozwijano w kraju. Do budowy systemu użyto przekaźników produkcji krajowej, opracowano też kilka nowych typów przekaźników, głównie RK20xxx, czyli krajowych odmian szwedzkiego przekaźnika JRK. Poniżej widzimy aparaturę grupy zależnościowej i obwodów świateł na przykładowej stacji (z lewej). Natomiast w grupie wybierającej zastosowano krajowe przekaźniki teletechniczne typu RL-2 (z prawej).

Jako pulpit nastawczy zastosowano krajowy pulpit kostkowy. Również urządzenia zewnętrzne były takie same jak dla systemu E, np. napędy zwrotnicowe JEA 29 pochodzenia szwedzkiego.

W Związku Radzieckim pierwsza wersja systemu została opracowana pod kierunkiem D.P. Kuskowa (pierwszy patent w 1946 r.) i oddana do eksploatacji w roku 1949 na st. Moskwa Kurskaja-Passażirskaja. Idea stworzenia takiego systemu była prawdopodobnie inspirowana rozwiązaniami amerykańskimi o podobnej funkcjonalności, opracowanymi w latach 30-tych. Pulpit nastawczy był podobny do amerykańskiego, stosowanego systemie Union Route. W późniejszych wersjach marszrunto-relejnej centralizacji zastosowano też część rozwiązań schematowych pochodzących z Union Route.
W tym samym czasie opracowano w ZSRR system bez przebiegowego nastawiania zwrotnic, jedynie z sekcyjnym zwalnianiem przebiegów, w którym prawdopodobnie po raz pierwszy zastosowano rozwiązanie przypominające obwód przekaźników KS z systemu PB, przy czym były to obwody oddzielne dla przebiegów pociągowych i manewrowych oraz obu kierunków jazdy, analogicznie jak obwody sygnałowe w systemie E (w systemie PB jest jeden wspólny obwód KS dla całej głowicy stacji). System ten w wersji TR-23 był budowany również w dawnej Czechosłowacji na początku lat 50-tych, gdzie właśnie w czeskiej stolicy dobiega końca jego eksploatacja na stacji Praha Smichov.

Na filmie można zauważyć, że pulpit nastawczy i przekaźniki przypominają konstrukcje amerykańskie.

Obwody zależnościowe obu rozwijanych równolegle systemów radzieckich zostały ujednolicone w pierwszej połowie lat 50-tych, w wyniku czego przybrały one już postać znaną z naszego systemu PB. W późniejszych latach opracowano nową wersję obwodów utwierdzenia i zwolnienia przebiegów, jaką znamy z polskiego CBP-83. System został też podzielony na typowe bloki łączone geograficznie i w tej wersji był powszechnie stosowany na kolejach ZSRR, jego odmiana występuje też w Czechach.

I co dalej?

Wracając natomiast do naszego eksponatu, prowadzimy obecnie prace renowacyjne, projektowe i montażowe w celu przywrócenia go do stanu czynnego.

Systemy przekaźnikowe najlepiej prezentują się w działaniu (jak większość urządzeń srk), planujemy więc uruchomienie eksponatu w powiązaniu z makietą kolejową, nad czym również aktualnie pracujemy.

HISTORYCZNE PRZEKAŹNIKOWE URZĄDZENIA STEROWANIA RUCHEM KOLEJOWYM TYPU PB TRAFIŁY DO KOLEKCJI PSMK DZIĘKI DAROWIŹNIE

Styczeń i luty dla tzw. ryczałtowców stanowią od kilku lat okres rozliczeń z fiskusem. Dlatego tradycyjnie już teraz myśląc o tych, którzy do 1 marca 2022 r. składają zeznania podatkowe, zwracamy się z prośbą o pamięć przy przekazywaniu 1% podatku.

Dlaczego warto przekazać pieniądze właśnie nam? Dlatego, że każdego roku każdy przekazany nam grosz staramy się pomnożyć ku pożytkowi dziedzictwa kultury technicznej kolejnictwa. Dzięki temu 2021 r. był dla nas dobry, bo:

• z 1% podatku uzyskaliśmy kwotę 36 258,50 zł;
• na remont kolejnej części świetlika hali wachlarzowej (kanały 7-8) 60 000 zł  przekazał nam Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków, a kwotą 49 500 zł  wsparł go Samorząd Województwa Łódzkiego
• ponadto dzięki środkom od Miasta Skierniewice (20 000 zł) przeprowadziliśmy wymianę najbardziej zużytych podkładów znajdujących się w torach 9 i 10 wachlarza;
• wydłużyliśmy około 70 mb ogrodzenie teren Parowozowni od strony torów szlakowych;
• kontynuowaliśmy rozbudowę ekspozycji urządzeń telekomunikacji kolejowej oraz urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
• pracowaliśmy przy lokomotywie spalinowej  Ls60-143, parowozach TKp 6042 i Ty23-273 oraz wagonie towarowym pochodzenia węgierskiego!

W rozpoczynającym się 2022 roku, uzyskane dzięki Państwa wsparciu środki zamierzamy przeznaczyć podobnie jak w latach ubiegłych przede wszystkim na wkłady własne do dotacji na remont obiektów Parowozowni – głównie zaś na wymianę poszycia dachów kolejnych budynków kompleksu Parowozowni oraz w miarę pozyskanych środków także kontynuację odbudowy świetlika! W zależności od możliwości finansowych i wyników konkursów na realizację zadań publicznych, w których chcemy brać udział, jesteśmy gotowi do rozpoczęcia robót przy kolejnych obiektach kompleksu Parowozowni.
Zamierzamy też kontynuować prace przy lokomotywach Ty51-1, Ty23-273, TKp 6042 i Ls60-143 oraz wystawach tematycznych dotyczących urządzeń sterowania ruchem kolejowym i telekomunikacji kolejowej.

Aby nas wesprzeć wystarczy w PIT umieścić nasz KRS 0000216091 i wnioskowaną kwotę! Za każdą, choćby najdrobniejszą kwotę w imieniu własnym, Parowozowni i stacjonujących w niej leciwych pojazdów DZIĘKUJEMY!

…co darował, co wziął?
Czy nas wyniósł pod niebo,
czy rzucił na dno?

Jak co roku tą trawestacją hitu zespołu „Turbo” rozpoczynamy podsumowanie przebiegu mijającego roku. A był to kolejny już rok, który z powodu przedłużającej się pandemii COVID-19, nastręczał sporo trudności. Czyniąc więc zadość utrwalonej już tradycji i na przełomie 2021 i 2022 roku kreślimy kilka zdań na ten temat. Nie zapominamy w tym miejscu również o podziękowaniach dla Wolontariuszy i Darczyńców bez których nasza działalność w tych dziwnych czasach z pewnością miałaby znacznie skromniejszy wymiar.

Najważniejszym elementem naszej działalności były już tradycyjnie remonty zabytkowych obiektów kompleksu Parowozowni. Rok 2021 pod tym względem należał do bardziej przeciętnych. Na zadania związane z rewitalizacją budynków wydatkowaliśmy ogółem 135 343,85 zł.

Tym razem udało się nam zrealizować kosztowny remont świetlika nad stanowiskami numer 7 i 8 hali wachlarzowej. Pochłonął on całą powyżej wspomnianą kwotę. Samorząd Województwa Łódzkiego wsparł go kwotą 49 500 zł, a 60 000 zł przekazał na ten cel Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Z 1% podatku pokryliśmy wkład własny oraz koszty dodatkowych (niezbędnych ze względu na stan obiektu) prac budowlanych, a także opłaciliśmy wymaganego prawem inspektora nadzoru budowlanego. W 2022 r., po niezbędnych pracach porządkowych i przearanżowaniu ekspozycji taboru, umożliwi nam to wydłużenie trasy przeznaczonej do samodzielnego zwiedzania.

Urząd Miasta Skierniewice wsparł nas kolejną dotacją opiewającą na kwotę 20 000,00 zł z przeznaczeniem na poprawę stanu naszej infrastruktury torowej. Tym razem nie uniknęliśmy kosztów – musieliśmy uzupełnić mocno już nadwątlone zapasy staroużytecznych podkładów. Skorzystaliśmy w tym celu ze sprawdzonego źródła – Zakładu Górniczego „Żabiny” koło Działdowa. Konieczny też był zakup pozostałych materiałów torowych. To wszystko znacznie zwiększyło poniesione w 2021 r. wydatki (do kwoty 39 868,73 zł). Przywiezienie nabytych akcesoriów do Skierniewic otworzyło drogę do kompletnej naprawy kolejnych, najbardziej zdegradowanych fragmentów torów nr 9 i 10 wachlarza. Także i w tym roku bezcenne było wsparcie prac koparko-ładowarką, bez którego to ciężko byłoby wykonać roboty (korytowanie, układanie podkładów, balastowanie świeżym tłuczniem) zgodnie z założonym planem.

W 2021 r. prócz szeroko zakrojonych prac związanych z remontami budynków czy torów realizowaliśmy kilka projektów nakierowanych na renowację taboru. Były one finansowane zarówno ze środków zewnętrznych jak i własnych.

Pierwszym z nich było dokończenie remontu pochodzącego z Węgier wagonu-krytego z 1910 r. 26 października 2020 r. Fundacja BGK przyznała naszemu Stowarzyszeniu grant w kwocie 30 000 zł na realizację projektu: Polak-Węgier dwa bratanki – i do kolei, i do szabli i do szklanki. Upamiętnienie transportu węgierskiej pomocy wojskowej z sierpnia 1920 r. W ramach jego realizacji zaplanowana była nie tylko kontynuacja remontu pojazdu szynowego, ale także jego adaptacja do funkcji wystawowej, bowiem drugim komponentem tego działania było stworzenie wystawy upamiętniającej wydarzenie wspomniane w nazwie zadania. Roboty obejmowały m. in. piaskowanie konstrukcji i jej antykorozyjne zabezpieczenie, ułożenie nowego oszalowania pojazdu, ułożenie nowej podłogi i nowego dachu. Uzupełnione zostały brakujące elementy pomostu dla hamulcowego. Wiele innych elementów naprawiono a w kilku przypadkach dorobiono i zamontowano części nowe. Równolegle staraliśmy się pozyskać środki na kontynuację remontu w jak największym zakresie. .
Prace trwały 1 ½ roku. Były prowadzone ze starannością należną zabytkowemu pojazdowi.

Równolegle do prac przy wagonie trwało przygotowywanie wystawy przewidzianej do eksponowania w nim i jego otoczeniu.

Całkowita wartość projektu to 45 460,18 zł, z czego 39 000 zł pochodziło z różnych środków zewnętrznych.

Po kilku latach przerwy powróciliśmy do idei obozów wolontariackich realizowanych dzięki wsparciu Narodowego Instytutu Dziedzictwa w ramach programu Wspólnie dla dziedzictwa. W miesiącach sierpień-październik 2021 r. głównie podczas weekendowych spotkań realizowaliśmy prace obejmujące karczowanie roślinności oraz porządkowanie zaplecza hali wachlarzowej i zasieków węglowych. Bardzo ważnym punktem zaplanowanych działań było uzupełnianie szyb w wysoko położonych oknach hali wachlarzowej wykonywane z podnośnika koszowego. Jest o tyle istotne, że nic tak nie obniża estetyki obiektu, jak braki w jego oszkleniu. Jednak realizacja tego projektu to nie tylko materialne efekty – cieszyły nas tu szczególnie odbudowane więzi z uczestnikami poprzednich podobnych działań wolontariackich oraz pozyskanie nowych wolontariuszy. Na realizację tego zadania ponieśliśmy wydatki w kwocie 15 801,60 zł, z czego 9 320 zł pochodziło z dofinansowania NID.

Ostatnim akordem realizacji projektu była wycieczka studialna, z jednej strony mająca charakter dydaktyczny, z drugiej zaś była formą dodatkowego podziękowania dla wolontariuszy za udział w pracach. W jej trakcie zostały odwiedzone przede wszystkim obiekty związane z szeroko pojętą techniką: Muzeum Kolei Wąskotorowej w Sochaczewie, pierwszy na świecie most spawany i Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach oraz Park Romantyczny w Arkadii.

W 2021 r. łącznie od grantodawców i darczyńców otrzymaliśmy blisko 178 000 zł, głównie na cele związane z rewitalizacją Parowozowni. W ten sposób środki z 1% (Urzędy Skarbowe przelały nam ponad 36 258 zł) pomnożyliśmy blisko 5-krotnie!

Z własnych środków kontynuowaliśmy kompleksowe prace renowacyjne w stosunku do szerokotorowego Ty23-273. Ponadto były prowadzone prace wykończeniowe przy lokomotywie Ls60-143.

Bez wsparcie zewnętrznego kontynowania była rozbudowa ekspozycji urządzeń sterowania ruchem kolejowym (usrk) i poprawa jej estetyki. Pracowaliśmy nad nastawnicą suwakową z dawnej warszawskiej „kolejówki”, semaforem karzełkowym oraz kolejną nastawnicą kluczową. Ponadto pomieszczenie opuściły kolejne elementy przeznaczone na ekspozycję urządzeń związanych z telefonią kolejową oraz likwidacji uległ dawny kantorek magazyniera. Umożliwiło nam to przearanżowanie wystawy. Rozpoczęliśmy też rozprowadzanie nowej instalacji elektrycznej umożliwiającej wreszcie stałe zasilanie eksponatów. Zapoczątkowaliśmy również budowę ścianki oddzielającej salę z eksponatami od klatki schodowej prowadzącej na strych i do piwnicy.

Także we własnym zakresie kontynuowaliśmy prace przy rozbudowie działu urządzeń telekomunikacji kolejowej. Na swoje docelowe miejsce trafiły wielkogabarytowe elementy składowane dotąd na wystawie usrk. Prowadzone też był drobne prace uzupełniające ekspozycję oraz działania koncpecyjne.

W 2021 r. nasze zbiory wzbogaciły się o kilka istotnych eksponatów. Pierwszym z nich był wagon typu Di21 (Cid21) przekazany nam przez wspomagająca nasze działania od lat skierniewicką firmę FAC Rail. Nasz nowy eksponat został zbudowany w 1922 r. w Waggon-Fabrik A.G. w Uerdingen. Pozostałe, nowe ważne eksponaty, dotyczyły naszego wyróżnika, jakim jest wystawa urządzeń sterowania ruchem kolejowym. Ze stacji Grabowo do naszej do kolekcji trafiły niemal kompletne scentralizowane mechaniczne urządzenia sterowania ruchem kolejowym z lat 1950. Unikatowy pulpit nastawczy tupu AC10 stanowił natomiast element urządzeń przekaźnikowych typu E na nastawni Ls5 w Lesznie.

Rok 2021 obfitował ponadto w działania uatrakcyjniające ofertę Parowozowni, zwłaszcza tą skierowaną do najmłodszych. Po kilku latach pracy udało się uruchomić symulator lokomotywy spalinowej SM42 oparty na oprogramowaniu „MaSzyna” – Symulator Pojazdów Szynowych oraz na posiadanym przez nas szkoleniowym pulpicie z wspomnianej jednostki taborowej. W swojej pierwotnej lokalizacji stanowisko współpracowało z aparaturą hamulcową oraz wyposażeniem elektrycznym lokomotywy. Jego stelaż pospawany był niezbyt estetycznie, natomiast wykonany prowizorycznie z płyty wiórowej górny panel mierników, nie przypominał w niczym oryginału. Brakowało również wielu bardzo ważnych elementów wyposażenia stanowiska maszynisty (w tym przede wszystkim zaworu hamulca zespolonego, prędkościomierza, panelu syren, przycisków nożnych i innych). Skompletowanie jego dość znacząco wydłużyło czas realizacji projektu ze względu niedostępność potrzebnych części. Wspomniany na wstępie symulator udostępniany był w trakcie klasycznych Dni Otwartych. Ponadto pozyskane zostały elementy umożliwiające stworzenie w przyszłości kolejnych tego typu urządzeń (m.in. jednostek elektrycznych serii ED74).

W 2021 r. rozpoczęliśmy prace nad kolejną atrakcją docelowo skierowaną do najmłodszych – makietą kolejową w skali H0. Spośród kilku posiadanych takich artefaktów różnych wielkości i różnych podziałek modelarskich postanowiliśmy dostosować do prezentacji tę pochodzącą z dawnego Technikum Kolejowego w Łodzi. Z jednej strony jest ona największą w naszych zasobach, z drugiej zaś jako była pomoc dydaktyczna najlepiej się wpisuje w profil naszej placówki o charakterze paramuzealnym i będzie mogła pełnić rolę nie tylko rozrywkową. W minionym roku została ona ustawiona w docelowym pomieszczeniu i rozpoczęła się jej adaptacja do naszych potrzeb i oczekiwań.

Nasza Ropuszkowa Kolej Ogrodowa w mijającym roku osiągnęła pewną stabilizację. Jej wyposażenie zostało uzupełnione o drewnianą parowozownię, napędy zwrotnicowe i latarnie oraz elektrownię je zasilające.

W 2021 r. odwiedziło nas 2377 osób (ponad 100% wzrost względem feralnego 2020 r.), które mogły zapoznać się z historią Parowozowni, jej autentycznymi wnętrzami warsztatowymi i technologią pracy oraz częścią zgromadzonych tu eksponatów. Planowaliśmy organizować też jak co roku lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, plenery fotograficzne i szereg innych imprez kulturalnych. Niestety panująca pandemia mocno ograniczyła nasze możliwości w tej mierze. Rzutowała też na bardzo niską liczbę gości obiektu działającego w reżimie sanitarnym. Tę działalność, jeśli pozwoli sytuacja epidemiczna, będziemy próbowali kontynuować w normalnym zakresie również w roku 2022.

W dziedzinie współpracy z innymi zagranicznymi organizacjami o podobnej do naszej specyfice rok 2021 były trudny. Z racji sytuacji pandemicznej nasze działania przeniosly się wyłącznie do rzeczywistości wirtualnej. Ze względu na wspólne silne zainteresowania, przede wszystkim kontynuowaliśmy bardzo ożywione kontakty z czeskim stowarzyszeniem Chornický železniční klub funkcjonującym na Morawach i specjalizującym się w ochronie historycznych urządzeń sterowania ruchem kolejowym. Obejmowała ona wymianę wiedzy, a także pomoc w kompletowaniu eksponatów. Podtrzymywaliśmy też serdeczne stosunki z kolegami z towarzystwa Eisenbahnfreunde Gera – realizującego swe działania w historycznej parowozowni zlokalizowanej w niemieckim mieście bliźniaczym Skierniewic – Gerze.

Wszystkim naszym darczyńcom oraz partnerom w imieniu Członków i Wolontariuszy PSMK oraz znajdujących się w naszej pieczy zabytków kolejnictwa jeszcze raz DZIĘKUJEMY!

Mecenasi działań PSMK w 2021 r.

Staramy się, by Parowozownia służyła nieodpłatnie jak najliczniejszym grupom społecznym, a zwłaszcza innym organizacjom pozarządowym. Od kilku lat co najmniej raz w roku przybywają do na swoje ćwiczenia psów ratowniczych druhowie z Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej OSP Justynów.
W mroźną niedzielę 12 grudnia 2021 r. wnętrze hali wachlarzowej ponownie wypełniało radosne poszczekiwanie. Tym razem oprócz justynowskiej ekipy stawiły się także Psy Ratownicze OSP Ratownictwo Wodne z Nowego Dworu Mazowieckiego. Nasz liczący ponad 3 ha teren pełen różnych zakamarków to idealne środowisko ćwiczeń z zakresu poszukiwania zaginionych ludzi.

Druhom z obu OSP dziękujemy za sympatycznie spędzone kilka godzin – do zobaczenia w przyszłym roku!